Zostawiam te widoki, by móc się z wami spotkać.
Nie mogę się doczekać.
Bethany Nie mogę się doczekać!
Martha Tak się cieszę!
UNIWERSYTET W NOWYM JORKU
Taxi!
KLUB STUDENCKI
Taksówka!
Przepraszam.
Wybaczcie.
Fridge Brunch w sobotę w knajpie u Nory?
Gilpin!
Ciągle przy pastach? Czy ty korzystasz z telefonu?
Wieczorem wracam do domu na ferie i...
A czy mamy wieczór? Bo według mnie jest środek dnia.
- Dokończ układać te pasty. - Okej. Przepraszam.
Tato, jesteśmy!
Jestem w kuchni!
Jan, Spencer!
W kuchni!
Tato, ty stoisz na drabinie?
- Co ty wyprawiasz? - Dziadku.
- A jak myślisz? - Złaź.
Wymieniam ci żarówkę.
Zostawiam cię na chwilę, a ty wchodzisz na drabinę?
- Chyba nie powinieneś. - Bo co? Myślisz, że nie dam rady?
- No już. - No dobra.
- Nie, nie. Poradzę sobie. - Dobra.
Cześć, młody.
Jak tam w Nowym Jorku?
- Świetnie. - A jak w szkole?
W porządku. A co u ciebie?
- Świetnie. Nie wiem, co tu robię. - Dochodzisz do siebie po operacji biodra.
- Niedługo stąd wyjdę. - To nie jest więzienie.
Chcę wrócić do siebie. Co w tym złego?
W twoim mieszkaniu? Wszystko.
Czy tu nie jest zimno?
Popsuł nam się piec. Rano ma ktoś do niego przyjść.
Zimno tu jak w psiarni.
Oddzwoniłeś do Milo?
- Że co? Nie. - Tato.
Dzwonił pięć razy. Czemu nie oddzwonisz?
Bo nie chcę z nim rozmawiać.
Chodź, pomogę ci się rozpakować.
O, śpisz w moim pokoju.
Jesteśmy współlokatorami.
Racja. Mogę spać na kanapie na dole.
- Co? Nie bądź śmieszny. - Jeśli chcesz.
To tylko kilka tygodni. Poradzimy sobie. Wejdź i się rozgość.
Uważaj na...
- Jesteś cały? - Nie mów matce!
To idzie tutaj.
Tak.
A to pasuje tam.
Fridge Hej, Spencer! Żyjesz?!
No dobra, spróbujmy.
I jeszcze to.
Niebieskie, czerwone i zielone światełko.
Widzimy się na miejscu.
No proszę. Ale z was słodziaki.
Wyjdę jutro do pracy, zanim zdążycie się obudzić.
Rano ma przyjść facet do pieca.
- O 10.00 idę na brunch ze znajomymi. - Super. Do jakiej restauracji?
- U Nory. - Po co tam leziesz?
Tyle tu restauracji, a ty musiałeś wybrać tą?
- Nie ja wybierałem. - Jakie to ma znaczenie?
Minęło już wiele lat.
- Kocham cię. Dobrze, że wróciłeś. - Ja ciebie też, mamo.
Starzenie się jest do bani, nie daj sobie zamydlić oczu.
Nadal chodzisz z tą dziewczyną?
Nie.
Nie jesteśmy już razem.
Nie sądzę.
Kto z kim zerwał?
- To skomplikowane. - Wal. Może coś zrozumiem.
Gdy zaczęliśmy się spotykać...
byliśmy...
zupełnie kimś innym, niż jesteśmy teraz.
Ten zeszły rok był...
niesamowity.
Byłem w liceum.
Miałem dziewczynę.
W końcu przekonałem się, kim naprawdę jestem.
Chciałbym znowu tak się poczuć.
Sam nie wiem. Związki na odległość są trudne.
Wiem, że to oklepane, ale taka jest prawda.
Mogę ci coś doradzić? Posłuchaj.
Każdego dnia nowojorskim metrem przemieszcza się cała masa panienek.
Z których jedną na pięć poślubiłbym bez mrugnięcia okiem.
To najlepszy czas w twoim życiu.
- Tak? - Oczywiście.
Więc weź się w garść! Bo lepiej w życiu nie będzie.
Potem jest już tylko gorzej.
Bravestone.
RESTAURACJA U NORY CZYNNE PRZEZ CAŁĄ DOBĘ
- Cześć! - Hej!
- No hej. - Rany, co u ciebie?
- Wyglądasz bosko. - Dzięki.
- Fridge. - Fridge!
Chodź no tu.
Przez kilka miesięcy stawialiśmy tam domy,
a wracając zatrzymaliśmy się w Kostaryce i było tam nieziemsko.
Super. Tak się cieszę twoim szczęściem.
Brzmi ekstra.
A więc mamy się teraz do ciebie zwracać „M”?
Nie musicie. To tylko ksywka. Nadał mi ją znajomy ze studiów.
Nie używajcie jej, jeśli nie chcecie.
M. Podoba mi się. Brzmi seksownie.
- Dobra. - A ty i Spencer nadal...?
Nie. My... zrobiliśmy sobie przerwę.
A tak w ogóle, to gdzie on jest?
Jezu.
Czego chcesz, Milo?
Ja też się cieszę na twój widok.
Owszem, chętnie wejdę na filiżankę kawy.
Dziękuję za zaproszenie.
Mogę zrobić jajecznicę?
Rób, co chcesz. Tylko się pospiesz. Nie mam całego dnia.
Wybierasz się gdzieś?
A czy ty...
Gadałeś może ostatnio ze Spencerem?
Cóż...
Wiesz co?
Niespecjalnie.
Ja często do niego piszę, ale nie zawsze mi odpisuje.
- Racja. - Wiesz...
Miałem ostatnio na głowie zajęcia i treningi,
a w weekendy gram mecze.
Nie no, jasne. Rozumiem.
Po prostu... trochę się o niego martwię.
No dobra... Gdzie on jest? Serio.
Smakowało?
Co przez to rozumiesz?
Czego ty ode mnie chcesz?
Ciągle wydzwaniasz, zjawiasz się nagle po 15 latach.
I po co? Żeby zrobić mi jajecznicę?
Gdy otworzyliśmy naszą knajpę,
na zmywaku pracował u nas mały Morris, pamiętasz?
No pewnie, że go pamiętam.
Pracował na wieczorne zmiany.
Sześć dni w tygodniu, zazwyczaj kończył o 2 w nocy.
- Pomywacz. - Mały Morris.
Nigdy nie zabierał się za mycie patelni,
dopóki nie wypucował wszystkich sztućców.
Dobrze znał swój fach.
Ten mały Morris.
Czy mógłbyś...
Możesz przejść do rzeczy? Z tobą zawsze jest pod górkę.
Wiem, że jesteś tu, bo chcesz mnie przeprosić.
I przykro mi, ale nie jestem zainteresowany.
Uważasz, że to ja powinienem przeprosić ciebie?
Pewnie ktoś do pieca.
- Dziadek Eddie? - Anthony?
Zgadza się.
Anthony!
Jak się miewasz?
Wchodźcie.
- Co u ciebie? - Starzenie się jest do bani.
Nie pozwól sobie zamydlić oczu.
To Martha i Bethany. A to jest dziadek Spencera, Eddie.
Martha? Ta jego dziewczyna.
- Witam! - Dzień dobry.
Przepraszamy za najście.
Bzdura. To on mnie naszedł.
Milo Walker.
- Milo? Z restauracji U Milo i Eddiego? - Miło poznać.
Tata mówił, że mieliście najlepszą knajpę w mieście.
Właśnie tam byliśmy. Teraz nazywa się U Nory.
U Nory. Też mi restauracja. Przypomina bardziej śniadaniownię.
- Był z wami Spencer? - Nie. Sądziliśmy, że tu będzie.
Jesteście głodni?
- Usmażyłem jajka. - Chętnie rzucę okiem.
- Możesz zrobić znacznie więcej. - No dobra. Ty tu rządzisz.
- Pomóc panu? - A wyglądam, jakbym potrzebował pomocy?
Martha?
Hej.
Gdzie on jest?
- Słyszałyście? - Tak.
Słyszysz to?
To pewnie popsuty piec.
Skąd to się tu wzięło?
Nie wiem.
Nie wiem... może po nią tam wrócił?
I próbuje ją teraz naprawić?
Po co ktokolwiek miałby to robić?
Nie mam pojęcia.
Sama nie wiem. Może pojechał po jakieś części?
Zadzwonię do niego jeszcze raz.
Na pewno wszystko... jest w porządku.
Ma 14 SMS-ów i cztery nieodebrane połączenia.
On chyba nigdzie nie wyszedł.
Myślę, że...
Sądzę, że tam wrócił.
- Nie, nie, nie. - Co? Ale po co?
- Pamiętacie, jak tam było? - Dlaczego to zrobił?
- Pożarł mnie hipopotam! - A mnie rozsadził kawałek ciasta!
Ludzie.
Jak on tu teraz wróci?
Musi ukraść... zielony klejnot.
I umieścić go z powrotem w posągu.
Samemu?
Musimy go wyciągnąć.
Oszalałaś?
- Idę z tobą. - Zwariowałyście?
Damy radę. Byliśmy tam. Nic nas nie zaskoczy.
Muszę przestać zadawać się z białymi. Co ja robię ze swoim życiem?
- Ma rację. Już raz wygraliśmy. - Ledwie uszliśmy z życiem!
On by to dla ciebie zrobił.
Dla każdego z nas.
Ostrożnie. Ta gra wygląda na popsutą.
Witajcie w Jumanji.
Co do...? Nawet nie wybraliśmy avatarów!
Co jest?
No dobra, znów to samo. Nie cierpię tego momentu.
To się nie dzieje naprawdę!
Ludzie?
Nie!
Czy ja...?
Czy to...? Nie wierzę.
To ona.
Jestem kobietą.
Spencer.
Spencer?
Co u licha?
Gdzie ja jestem?
Co to za miejsce?
O mój Boże.
Eddie?
- A ty co za jeden? - Milo Walker. A ty?
Milo?
Co jest? Gdzie...
- Co to... - O rany.
Chwileczkę.
Dobry Boże.
- To się nie dzieje. - Słucham?
- A ty to kto? - Pan jest dziadkiem Spencera.
- Co ty nie powiesz? - A pan jest Milo.
Zgadza się.
A ja to Martha, jestem...
Tą dziewczyną Spencera?
- Uwaga! - Na co?
Dobry Panie.
- To bolało jak sam... - Bethany?
Że co? Nie jestem...
Nie.
Nie, nie.
No nie!
Nie, nie. To się nie dzieje!
Fridge?
Pewnie, że Fridge, do jasnej cholery! Co tu się wyprawia?
No dobra.
Coś poszło nie tak.
Tak sądzisz?!
Ja cię nie...
Chwila.
Skoro ja jestem... To ty musisz być...
- Spencer? - Dlaczego ciągle mnie tak nazywacie?
Nie, to jest dziadek Eddie.
A ten obok to... Milo.
Miło mi poznać.
Że co?!
- To gdzie Bethany? A Spencer? - Nie wiem! Jasne?
Gra nie dała nam wybrać avatarów, więc...
- Bo jest popsuta! - Tak, wiem.
Czy my umarliśmy?
Właśnie zastanawiałem się nad tym samym.
Czy ja umarłem i zamieniłem się w małego, umięśnionego harcerzyka?
- Nikt nie umarł. - To co tu się wyrabia?
Dobra, to zabrzmi dziwnie, ale jesteśmy w grze wideo Jumanji
i znajdujemy się w ciałach postaci z tej gry.
- Ja i Fridge już tu byliśmy. - Ostatnio byłem tobą.
Jesteśmy w grze!
I musimy znaleźć w niej Spencera.
- Spencera? - Tak.
- On tu jest? - Owszem.
Wnuczek Eddiego?
Tak. Ten Spencer.
I on tu jest?
- Tak! - Jest tu i musimy go znaleźć.
A więc to taka zabawa w chowanego.
Ja się nie chowam.
Moje biodro przestało boleć.
Ale mam naoliwione stawy.
O tak. Patrzcie tylko.
Spójrzcie na te uda. Patrzcie, co potrafię.
- Mamy problem. - Co ty nie powiesz?
Jestem starym grubasem.
Jest jeszcze gorzej niż przedtem. Wcześniej przynajmniej byłem czarny.
Patrzcie na tego malucha.
Witam.
Panie Walker, proszę odejść od wody!
- Uciekaj stamtąd! - Co takiego?
Hej!
Jazda stąd!
- Co się stało? - Co to za cholerstwo?
No cóż, to był hipopotam.
Są niezwykle szybkie.
Nie uwierzycie, ale biegają szybciej niż koń.
I mają piekielnie mocne szczęki.
I co powiesz na to?
Zabawne jest to, że nie przypominam sobie...
żebym wcześniej cokolwiek o nich wiedział.
Jesteś zoologiem.
- Co takiego? - Jesteśmy na Florydzie?
Posłuchajcie mnie.
To miejsce jest niebezpieczne.
Szalenie groźne.
Ale my z Marthą już tu byliśmy. I wiemy, co robić.
Musicie być stale czujni.
Stojąc blisko wody, musicie mieć na nią oko, jasne?
Tu trzeba mieć oczy dookoła...
O mój Boże.
Co to, do diaska, miało być?
- Ja cię kręcę. - Co ci się stało?!
Szlag!
Samolot?
Że co?
- Szybko! Za mną! - Dobra, idziemy. Za nami.
Witajcie w Jumanji.
- Czemu jest w samolocie? - Nie wiem.
Nie stójcie tak. Wskakujcie!
Zapiąć pasy. Nie ma chwili do stracenia.
Dr Bravestone, słynny archeolog i odkrywca,
cieszę się, że pan wrócił.
Już zaczynałem się martwić.
- Do mnie mówisz? - Tak.
Jumanji znów jest w niebezpieczeństwie i jedynie ty możesz je uratować.
Nigel, szukamy przyjaciela. Widziałeś może...
Ruby Roundhouse, zabójcza kobieta. Witaj w Jumanji.
- „Zabójcza”? - Tak. Ja... zabijam facetów.
Cieszę się, że wróciłaś. Już nie mogłem się doczekać.
- Co z nim nie tak? - Mysz, druhu. Na pewno mnie pamiętasz.
Nigel Billingsly, do usług.
Nigel. Tak myślałem, że to ty.
On jest... Jak to się nazywało?
- Bohaterem niezależnym. - Nie jest prawdziwą osobą.
Jego rola ogranicza się do kilku kwestii.
Mój kumpel Carl też tak ma.
Nigel, szukamy kogoś.
- Ktoś jeszcze pojawił się w Jumanji? - Ono jest w niebezpieczeństwie.
Wszystko jest w liście, który panu wysłałem.
Powinien pan go odczytać.
Dziadku Eddie.
Masz ten list?
- Czy mam list? - Sprawdź kieszenie.
- Skąd mam go mieć? - Bo wysłał ci go Nigel.
Nie mam żadnego listu.
- Ale jesteśmy w grze wideo i... - W grze wideo?
Wszyscy umrzemy.
- Już umarliśmy. - Czy to piekło?
- Wiedziałem. - O Boże.
Wszystko jest w liście, który panu wysłałem.
- Powinien pan go odczytać. - Nie mam go!
- Ile razy mam powtarzać? - O nie, Eddie. Masz go w dłoni.
Skąd on się tu wziął?
Musisz zwracać uwagę na to, co trzymasz w rękach.
Powinien pan go odczytać.
„Doktorze Bravestone,
żywię nadzieję, że ten list do pana trafi, bo po raz kolejny...”
Jumanji jest w niebezpieczeństwie. Potrzebujemy natychmiastowej pomocy.
- Co się dzieje? - To przerywnik.
Tak się dowiemy... Potem wam wytłumaczę.
Ziścił się nasz najgorszy koszmar,
gdyż powrócił Jurgen Brutal.
Najokrutniejszy z najeźdźców znów zawitał w Jumanji.
A wraz z nim jego krwawa armia.
Opuścili swoją fortecę na szczycie góry Zhatmire
i udali się na południe do Ptasiej Prowincji,
gdzie spoczywa święty Jastrzębi Klejnot,
noszony przez najstarszą osobę z wioski.
Klejnot zapewnia Jumanji urodzajność
i jest strzeżony przez ludzi z Ptasiej Prowincji od setek lat.
Tak długo jak klejnot jest na słońcu,
rzeki nie wyschną, a przyroda będzie kwitnąć.
Tak!
Tego dnia zginęło wielu śmiałków, ale Jurgen i tak dostał to, co chciał.
Umieścił klejnot pośród ciemności,
z dala od słońca.
Susza spustoszyła ziemię.
Wszystkie uprawy wyschły na wiór.
Należy prędko odzyskać klejnot, bo inaczej będzie za późno.
Dlatego prosimy o pomoc ciebie i twych wspaniałych towarzyszy.
Rozumiem, jakie to musi być dla pana trudne, doktorze Bravestone.
To, że ta przygoda będzie wyjątkowa,
ponieważ to właśnie Jurgen Brutal
zabił pańskich rodziców.
Nie, nie!
Zabił jego rodziców?
Nie inaczej. Kiedy doktor był mały.
Cóż, przykra sprawa.
Mówię to po raz kolejny:
Jesteśmy w grze wideo.
Musicie wykraść klejnot Jurgenowi i wystawić go na słońce.
Właśnie kieruje się na północ przez pustynię.
Jurgen Brutal? To ten syn Barbary?
I pamiętajcie, odzyskać skarb musicie
i wyrwać go z rąk Brutala o świcie.
I aby zakończyć grę, ocal Jumanji i wypowiedz nazwę jej.
Przepraszam.
Kim jest Jumanji?
Jeżeli dobrze zrozumiałem, to jej siostrą.
Oto wasza mapa.
Znajdźcie oazę i podążcie za płomieniem do owocu pustyni.
- Nie mogę lądować, więc musicie skoczyć. - Że co?
- Nie. Nigel... - Zejdę niżej.
- Chwila. - Uwaga.
- Co masz na myśli? - Nie mamy spadochronów.
- Co jest grane? - Powodzenia.
Los Jumanji jest w waszych rękach.
- Po co lecieć, skoro nie można wylądować? - Teraz!
Co to ma znaczyć?!
Gdzie my jesteśmy?
Gdzie jest dżungla?
- Co my tu robimy? - Musimy zachować spokój.
- Spokój? - Tak.
To coś nowego. Nikt nas o tym nie uprzedził.
I gdzie, do diabła, jest Bethany?
To w jakiej części New Hampshire jesteśmy?
To nie jest New Hampshire, Milo.
Zgadza się. Dokładnie. Zaczynasz już rozumieć?
Ani trochę. Nie mam pojęcia, co tu się odstawia.
Ten koleś nazwał mnie dr Bravermanem, a tak się nazywa mój ortopeda.
Więc pewnie jestem w śpiączce po kolejnej operacji biodra.
Hej!
Obczajcie to!
No dobra.
Musimy znaleźć Spencera.
Aby to zrobić, musimy zacząć grać w tę grę.
On pewnie to zrobił.
Znajdziemy go, zakończymy grę i wrócimy do domu.
Ed, wszystko dobrze?
Czy ty mnie widzisz?
Wróciłem do żywych.
- Nie wyglądałem tak od... - Nigdy.
Nigdy tak nie wyglądałeś.
Co ty gadasz? Będąc młodszym, byłem w formie.
Pamiętam cię za młodu i na pewno nie wyglądałeś tak.
Zdaje się, że mam inny kolor oczu.
Cały nabrałeś innego koloru.
Do twarzy mi, co nie?
No dobra. Kierują się na północ.
- W którą to stronę? - Nie mam pojęcia.
- To może sprawdź mapę? - Racja. Teraz to moja specjalność.
„Znajdźcie oazę i podążcie za płomieniem do owocu pustyni”.
Za płomieniem do owocu pustyni.
- Wiesz, że tam nic nie ma? - Tylko on to widzi.
Na mapie są kolejne etapy, które będą coraz trudniejsze.
Ten etap nazywa się...
„Wydmy”.
Bez jaj.
A to kto?
To jest struś.
O nie.
Właśnie że tak.
Tam biegnie struś.
Strusie zalicza się do nielotów
i są jednym z ich 60 gatunków.
Są jeszcze pingwiny, ptaki emu oraz kiwi.
Zabawne, bo nie pamiętam, żebym...
Jesteś zoologiem.
Ja byłem nim ostatnio. To istotna fucha.
Spróbuj się trochę streszczać.
Inną ciekawostką jest fakt, że biegają z prędkością 70 kilometrów na godzinę,
co czyni je najszybszymi zwierzętami dwunożnymi.
Wiedzieliście o tym?
Fascynujące.
- Cóż za wspaniałe stworzenie. - Powinniśmy stąd wiać.
Co jeszcze o nich wiesz?
Inną ciekawostką jest to, że posiadają trzy żołądki.
Co wy na to?
No dobra. Jazda stąd!
Nie podchodź zbyt blisko.
To tylko ptak, nie? No dalej, zjeżdżaj mi stąd.
- Jest coś jeszcze? - Spadaj, ptaszysko.
Interesujące jest też to, że struś...
No jazda stąd, głupi ptaku!
- ...w przypadku zagrożenia... - Wynocha!
...atakuje!
Ja cię kręcę!
Eddie!
Gdzie on jest? Czy on nie żyje?
- Nie! - Tak.
Umarł, ale będzie żył.
Czy ja właśnie zabiłem Eddiego...
mówiąc zbyt powoli...
co mi zawsze wypominał?
Czemu ktoś ciągle spada z nieba?!
Siostro, chcę się widzieć z doktorem Bravermanem.
Nie jestem pielęgniarką. Posłuchajcie.
Tatuaże na przedramionach to liczniki żyć.
Każdy ma trzy życia.
Ty i Fridge macie jeszcze dwa.
Jeśli stracicie wszystkie,
to posłuchajcie mnie, gra skończona.
- To koniec. Umieracie. - Tak... na amen?
Tak.
Na amen.
A to co takiego?
- Nic dobrego. - Patrzcie.
Jeszcze jedno odnośnie strusiów.
O nie.
Pospiesz się!
Wędrują stadami.
Musimy stąd uciekać!
- Pojazdy pustynne! - No dalej! Pospiesz się!
- Czemu biegnę tak wolno? - Rusz tyłek. Jedziemy!
- No dalej! - Już wsiadam. Eddie, jedź.
Widzisz tu kluczyki?
- I co teraz? - Nie wiem. Jadę tym po raz pierwszy!
Może są tu gdzieś schowane.
Zielony przycisk!
Zielony. Dawaj.
Jazda!
No dalej.
O mój Boże!
Jedź.
Fatalny z ciebie kierowca.
- Co ty gadasz? Dajemy radę. - Guzik prawda. Ty...
O nie.
Pomocy!
Proszę, Eddie. Nie puszczaj mnie.
Na pomoc.
Pomóż mi, Eddie.
Wypchaj się!
Uciekajmy stąd!
Chyba je zgubiliśmy.
- Tak? - No.
- Jesteś cały? - Tak.
O nie.
- Co robimy? - Nie wiem!
Wskakujcie! Szybko!
Żryjcie piach!
Eddie...
O rany.
I co teraz?
Co robimy?!
Co ty wyrabiasz?
- Taś, taś, ptaszki! - Ptaki!
- Co ci odbiło? - One nie potrafią latać.
Tak samo jak ten pojazd!
O nie!
Tylko nie to!
- Nie damy rady. - Damy radę.
Wcale nie!
- Chyba nie damy! - Damy radę.
Nie damy rady.
To było niesamowite.
Fatalny kierowca.
Widzicie, ptaszyska?
Ze mną się nie zaczyna. O tak!
Widzieliście?
Byłem niesamowity.
Uratowałem życie tobie i tobie,
a jego uratowałem ze szponów ptaka, prowadząc auto.
Byłem jak maszyna. Nieugięty.
- Nieustraszony. - Tak. Dokładnie.
To cały Bravestone. Dobra, obczaj to.
O rany.
- Co to jest? - Twoje mocne strony i słabości.
To znaczy twojego avatara, czyli doktora Bravestone'a.
„Nieustraszony”. Potwierdzam.
„Szybkość. Wspinaczka. Bumerang”?
„Rozbrajająca przenikliwość”?
To ta głupia mina, którą robisz.
Właśnie ta.
On jest stary. Weź się w garść.
Eddie, dobrze się czujesz? Masz zawał?
Opadła mu lewa strona. Eddie, spójrz na mnie!
- Tak? - Tak trzymaj. Wróciłeś.
„Słabości: sprężynowiec”.
Sprężynowiec? To coś nowego.
- Poprzednio nie miał słabości. - Doprowadzał mnie tym do szału.
Ciekawe, czy...
„Nunczako”?
To nowość.
- Nieźle to wygląda. - Milo, klepnij się w klatkę.
- Że co, proszę? - No dalej, stary.
Hej!
O, ja też takie mam. Co my tu...?
O rany. „Zoologia”.
- To o tym mówiliście. - Dokładnie. Twoja postać to zoolog.
Mój siostrzeniec Maxwell jest weterynarzem. Cóż za fascynujący...
- „Językoznawstwo”? - Ja tego nie miałem.
- Znajomość innych języków. - Ma to sens.
Bo ten jego mu odpadnie, zanim dojdzie do puenty.
Tak czy inaczej, ma 32 lata. A może z 35?
- Czas szybko leci. - Dobra, miejmy to z głowy.
MOCNE STRONY: KARTOGRAFIA ARCHEOLOGIA - PALEONTOLOGIA - GEOMETRIA
To są chyba jakieś żarty.
Cóż, geometria to...
- coś nowego. - Jasne.
Kto by nie chciał umieć geometrii?
A moją słabością jest „wytrzymałość”.
A co jeszcze? Zobaczmy: „Upał, słońce i piasek”.
To żaden problem.
Nie to, żebyśmy byli na cholernej pustyni.
Po co jest ta postać? Kto jej potrzebuje?
- Potrafi czytać mapę. - Jesteś cwana, bo ty masz nunczako!
Od pół roku trenuję po cztery godziny dziennie.
I patrzcie, jak wyglądam!
Ależ mi jest gorąco!
Co ten koleś robi w przygodowej grze?
No dobra.
Muszę poćwiczyć i wyrobić mu jakąś kondycję.
Wiem, co zrobię.
Krokodylki. Pięć powtórzeń.
A więc do dzieła!
- To było jedno. - Jeden!
- O nie. - No dalej!
Północ jest w tamtą stronę.
Wiesz, naprawdę...
- dobrze cię widzieć, Ed. - Nie chcę tego słyszeć.
Tego, że cieszę się na twój widok?
- Wystawiłeś mnie, Milo. - To nieprawda.
Sprzedaliśmy interes. To była najwyższa pora.
- Niby dla kogo? - Na pewno dla mnie.
Stanie na nogach i serwowanie co wieczór posiłków przez 35 lat?
Miałem tego dosyć.
Byłem już gotów.
By odejść na emeryturę.
Nie gadam z tobą!
„Oaza”.
To chyba kolejny etap.
Następny poziom w grze.
Jesteśmy w grze?
- Tak, dziadku Eddie, w grze. - To jakieś żarty.
Wiedziałeś o tym?
Podobno już ze mną nie gadasz.
- Bethany? - Tak.
- Ja też jestem Bethany. - Naprawdę?
Tato, ta pani to też Bethany.
No pewnie, skarbie.
Możemy porozmawiać?
Jasne. Wejdź.
Wybacz, ale nie wiedziałam, gdzie pójść.
Nie, nie. W porządku.
Dobrze, że przyszłaś.
Pomożesz mi uruchomić tą maszynę?
To bardzo niebezpieczne.
Wiem.
Ale muszę spróbować.
To moi przyjaciele.
To czego my konkretnie szukamy?
Mojego wnuczka, geniuszu.
Okej. Mamy podążać za płomieniem do owocu pustyni.
Spójrzcie.
Oni tu są.
Hieny.
Znane są ze swych zębów, które kruszą kości.
POD DYMIĄCYM KOMINEM
Dymiący komin.
Nie ma dymu...
Bez ognia.
Chodźmy.
To miał być rzut?
- Nieźle. - Stawiam jeszcze dwa!
Drinki! Tutaj!
Jeszcze kolejkę!
- Tak jest! - O tak!
Sądziłam, że już nie wrócisz.
Musimy porozmawiać.
Zdecydowanie.
Ale nie tu i teraz.
Nie w ich obecności.
Zostaw mnie w spokoju!
Ognista kobieta.
Nie jest prawdziwa.
Co powiedziała?
To, że sądziła, że nigdy nie wrócę,
i chce się spotkać. Dobrze wiemy, co to oznacza.
To, że ma dla ciebie wskazówkę.
Tak się składa, że też coś dla niej mam.
- Też coś masz. - Chwileczkę.
To twoja była. Ona jest tym płomieniem.
- „Podążaj za płomieniem”. - Co?
Klejnot. On tu jest.
Czy to ten, co zabił mi rodziców?
Nie. To znaczy tak. W pewnym sensie.
Straciliśmy dziś dobrego druha.
Najlepszego z nas.
Ponieważ Dagfinn...
nie był tylko treserem hien.
Ale też moim przyjacielem.
Kochałem go jak brata.
A teraz odszedł.
A jego ukochane hieny zostały same,
bez swojego pana.
Niech żyje Dagfinn.
Niech żyje!
Dlaczego on musiał odejść?
Zginął, ponieważ...
popełnił błąd.
Próbował ukraść mi coś bardzo cennego.
Nie dał mi wyboru.
A teraz...
Karmię jego mięsem te jego ukochane hieny.
To jest chore.
Kochałem Dagfinna!
Tak jak żadnego z was tu obecnych.
A więc...
Klucz!
Zniknął.
Złodziej!
Mam ją. Złapałem złodzieja.
Chwila.
- Czy wy...? - Chodź no tu.
- Brać ją! - Nie dajcie jej uciec.
Chciałaś ukraść klucz do mojej skrzyni?
Nie.
Przeszukać ją.
No dobra. Wybacz, moja wina.
Ja...
Po prostu...
Zupełnie...
Nie wiem, co we mnie... O rany.
Czuję... że nie mogę złapać tchu.
Nie macie może inhalatora?
Albo papierowej torby?
Spencer?
- Wam też tak gorąco? - Myślisz, że...
- To on. Stoi tam. - Że co?
To nie jest Spencer. Mój wnuczek nie jest dziewczyną.
Czy on zmienił fryzurę?
- Ściąć jej głowę. - Racja!
- Ściąć ją! - Chwileczkę.
A może by tak tego nie robić?
- Spencer! - O rany.
- Czy on...? - Dobry Panie.
To moje.
Muszę wziąć pigułki.
Chodźcie!
Spencer!
Boże, ty żyjesz.
Co wy tu robicie?
Co tu robimy? Chcemy cię uratować, głąbie!
- Bethany? - Fridge, do jasnej cholery.
Co? A więc ty...
Milo Walker, moja droga.
Milo?
- Spencer? To ty, chłopcze? - Dziadek?
Hej, znalazłem go. Tu jest Spencer. Czemu ty kradniesz?
Ja jestem sobą.
Hej.
- Cześć. - Hej.
Chodźcie.
Ruchy.
Byłem tak blisko. Już miałem klucz w dłoni.
Czemu mnie złapałeś?
Bo ktoś krzyczał „złodziej”. Czego się czepiasz?
Niepotrzebnie tu jesteście. Panuję nad sytuacją.
Serio? Bo właśnie ktoś cię zabił.
Co z tobą nie tak, Spencer? Po co wszedłeś do gry?
Po co ją zachowałeś?
Zniszczyliśmy ją, żeby to się więcej nie powtórzyło!
Wróciłem po nią, jasne?
Nie wiem dlaczego, ale to zrobiłem.
I wczorajszej nocy...
Byłem ostatnio w dołku i coś we mnie wstąpiło, okej?
I teraz znów tu utknęliśmy!
Sądziłem, że będę nim.
Bravestone'em!
Chciałem znów móc się tak poczuć.
Jakbym... mógł wszystko.
Ale zamiast tego...
jestem Ming Fleetfoot.
„Włamywaczka, kieszonkowiec, spec od sejfów”.
Nadal lepsza ode mnie.
- „Słabości: alergia na pyłki”. - Tak.
Jest drobna, sprytna i ma alergię. To cały ja.
Obiecuję ci: jeśli przeżyjemy, to cię zabiję.
Nie wierzę, że świadomie tu wróciłeś.
Przepraszam. Jasne?
Naprawdę.
Zaczekaj!
O, jest i ona.
- Kto to? - Moja była.
Okej.
Hej.
Gdyby mój mąż dowiedział się o naszej rozmowie,
to rano już byś nie żył.
To mu nic nie mów.
Posłuchaj, Jurgen i jego armia wracają do swej fortecy.
Na miejscu spotka się on z braćmi Kababik.
Wręczy im Jastrzębi Klejnot i zawiążą sojusz.
Musisz odzyskać klejnot, zanim do tego dojdzie.
Tylko w tobie nadzieja,
więc pospiesz się!
Ja cię kręcę.
- Musisz już iść. - Idziemy.
- Z kim ma się spotkać? - Z braćmi Kababik.
Braćmi Kebaby.
- Kababik? - Odzyskaj klejnot, zanim do tego dojdzie.
Tylko w tobie nadzieja, więc pospiesz się.
- Wytłumacz mi to jeszcze raz. - Chwileczkę.
A owoc pustyni? Nie zaprowadzisz nas do niego?
Muszę już iść...
zanim Sprężynowiec zorientuje się, że mnie nie ma.
Co?
- Sprężynowiec? - On jest jego słabością.
Kocham cię, doktorze Bravestone.
I już zawsze będę.
To jest...
moja klątwa.
Ja ciebie też!
Wygląda na miłą.
Potrzebujemy wielbłądów.
Musimy je zdobyć, jeśli mamy dogonić Jurgena.
I znaleźć ten owoc pustyni, gdziekolwiek by nie był.
Mamy podążać za płomieniem, więc musimy za nią pójść.
Wy idźcie, a my ukradniemy wielbłądy.
„Owocowe Drzewo Jumanji”.
Owoc Jumanji?
To ten owoc pustyni?
Chyba tak.
„Gdy zagrożony twój los, wykorzystaj nasion moc”.
Typowy bełkot dla Jumanji.
Tam jest.
Dobra. Ja i Milo ukradniemy wielbłądy.
Dziadku, staniesz na czatach. Postaraj nie rzucać się w oczy.
Jasne? Nie rzucaj się w oczy.
Jeśli ktoś będzie wchodził do stajni, to zagwiżdż albo coś takiego.
Jasne.
To nie czas na przenikliwość.
Kiepski moment.
- Zapomnij. - Jakoś tak samo wyszło.
Wyglądało, jakby rozbolał cię brzuch.
Jakbyś zjadł coś nieświeżego.
O rany.
Pocą mi się dłonie.
Okropnie.
Źle się czuję kradnąc. To kiepsko, jak na włamywaczkę.
Owoc jest na drzewie.
Lecz aby go zerwać, należy pokonać wodę, o ile nią jest.
Pewnie ugotujemy się albo zjedzą nas piranie.
„Podążaj za płomieniem”.
Chyba tak się tam dostaniemy.
Ale nie wiem, jak miałbym tam wskoczyć.
To znaczy, dałbym radę...
ale brakuje mi mojej gibkości.
Hej!
Tak!
Martha!
- Martha! - Jest strasznie ciężki.
Jesteś cała? Podaj mi dłoń.
No dalej.
Chwileczkę.
- Czemu...? - Co jest?
O mój Boże!
- Co, u licha? - O rany.
- Fridge? - Tak.
Martha?
Owszem.
Zjeżdżać stąd. Niczego tu nie ma.
Coś ty powiedział?
Żebyś stąd spadał. Nie ma tu nic ciekawego.
- Słucham? - Wynocha stąd, ale już.
Słucham?
Powiedziałem coś!
Chcecie się bić?
No, dawaj.
Chodź! Pokaż, na co cię stać.
Spróbujcie mnie pokonać. O tak!
Chodźcie no tu, dranie!
Taś, taś, wielbłądy.
Chodźcie, idziemy.
Ale z nich dumne i dostojne zwierzęta, czyż nie?
Nie ma za co.
Czy... ty do nich mówiłeś?
Kliknij w menu. Masz je tutaj.
MOCNE STRONY: LINGWISTYKA
„Językoznawstwo”.
Znasz język zwierząt.
Tak.
Okazuje się, że mówię po wielbłądziemu.
- Możesz poprosić, żeby poszły z nami... - Wybacz.
Są otwarte na rozmowę.
Pytają, co będą z tego mieć i ile mamy bagażu.
Czy ty mnie widzisz?
Co mi po takim avatarze?
Potrafi czytać mapę.
Nie chcę. Powinnam być nią.
A zamiast tego z twarzy wyrastają mi włosy!
Wybacz. Każdy jest piękny, nawet ten koleś.
Chwileczkę.
- Niesamowite! - Ostrożnie.
Fridge...
To ciało jest nieziemskie!
- Uważaj. To nie zabawka. - Nie, to istna maszyna.
A na dodatek...
balony.
Dotknij ich, a cię zabiję.
Za późno. Już dawno to zrobiłem.
Hej, przestań tak robić.
- Weźmy owoc i wracajmy. - Spokojnie, paniusiu.
Spróbuję tego skoku, który zrobiłaś.
- Nie. Przecież mamy już owoc. - Obczaj to.
- Na miejsca! Do dzieła! - Czekaj.
Fridge, uważaj! To ciało to niebezpieczna broń.
- Nie wiesz, co potrafi. - Niesamowite!
- Jest jak naładowany rewolwer! - Owszem! I on zaraz odpali!
O mój Boże!
Fridge!
Chodź tu.
- O rany. - Niech to szlag!
Tutaj. Trzymam cię.
O nie. Tylko nie to!
O Boże, to było straszne.
Nie cierpię być kolesiem od mapy!
Wynośmy się stąd.
Sprężynowcu!
Tam jest.
Bravestone!
Kazałem ci się trzymać z dala od mojej żony.
- Mamy towarzystwo. - Co takiego zrobiłeś?
No dobra, czas nagli. Potrzebujemy was.
Mówią, że uciekniemy tylnymi drzwiami.
Czy ty gadasz z wielbłądami?
Owszem.
To są Lucille oraz Hank.
A za nimi stoi Jeffrey.
- Hej! - Cześć.
- Zbierajmy się. - Co się stało?
Dziadek pobił masę ludzi, a teraz mąż tej kobiety chce go zabić.
Czy to owoc pustyni?
Tak. To owoc Jumanji i waży z pięćdziesiąt kilogramów.
Dziadek go weźmie.
- Spadamy. Chodź, dziadku. - No dalej.
- Załatwię ich. - Co?
- Co ty pleciesz? Ledwie uciekliśmy. - Dam im radę.
- Och, Eddie. - Dziadku Eddie, to Sprężynowiec.
Czasami w życiu trzeba uciekać,
ale czasem są chwile, takie jak ta, gdy należy stać...
Tak jest!
- Tak! - Sprężynowiec!
Świetny strzał!
No co?
Niebawem powinniśmy ujrzeć górę Zhatmire.
Wiesz, przed śmiercią Gladys wybraliśmy się razem w podróż.
To była wycieczka śladami ceramiki
przez południowy zachód.
Straciłem restaurację, żebyś mógł oglądać popielniczki?
Tak, Ed.
Właśnie to się robi na emeryturze.
Rozwija swoje pasje.
Ja nie mam pasji.
Tacy jak ja nie przechodzą na emeryturę.
Pracujemy, robimy to dalej, aż w końcu kiedyś umieramy.
To ty mi to zrobiłeś.
Wysłałeś mnie na emeryturę.
- Aż dziw, że tyle z tobą wytrzymałem. - Że co?
- Masz trudny charakter. - Przyjaciół się nie zostawia.
Wraz z restauracją straciłem wszystko!
Ty?
Tak. Wiem, że nim jest.
- Gadasz z moim wielbłądem? - Owszem, gadam.
I stwierdził,
że jesteś wrzodem na tyłku.
Mój wielbłąd jest po twojej stronie?
On nie jest twój.
Jedynie daje ci podwózkę.
A może obydwoje się wypchacie?
- Coś ty powiedział? - Panowie!
Ty i ja rozstrzygniemy to tu i teraz!
- Ja ci pokażę. - Co robisz?
- Spokojnie. - Co ty wyrabiasz?
Jeszcze chwila. Gotowe.
Chcesz się bić? Tego chcesz?
Wierz mi, nie chcesz tego, Milo.
I tu się mylisz, młodzieńcze.
Bo chcę.
I to bardzo.
Bo widzisz, Eddie, nie wiesz, że przez ostatnie 15 lat
trenowałem tai chi.
I właśnie teraz
koncentruję swoją energię chi.
A gdy już skończę, to skopię ci tyłek.
Milo, ostrzegam, że to kiepski pomysł.
Nie!
Stary!
Przestań zabijać wszystkich wokół.
No dobra.
To jesteśmy kwita.
Wielbłądy nagle się zatrzymały.
Dalej nie pójdą.
Dojdziemy do fortecy Jurgena
podążając tą ścieżką, a następnie idąc w prawo.
To jego terytorium.
A one tam nie pójdą, bo nie chcą zginąć.
Tak samo jak i my.
Najgorszy Bravestone w historii gry.
A więc musimy pokonać... to coś.
Dobra, damy radę.
Wystarczy spokój i dobry plan.
O czym ty mówisz? To łatwizna.
Zaczynamy na tym pomoście, skaczemy na ten pod kątem 30 stopni,
a potem na kolejne dwa, które przypominają boki trapezu...
Geometria.
To po to ona jest!
Może ta postać nie jest aż taka zła.
- Idę pierwszy. - Serio?
Widzicie? Też mi coś.
- Co jest? - Nie, nie.
O nie.
- Nie. - Dziadku!
Cholera.
Co u licha?
- Jest okej. Damy radę. - Tak?
Trzeba tylko wyczuć moment.
- No dalej. - Za mną.
Skacz!
No dalej, Milo. Skacz!
- O Panie. - Wstań.
No dobra.
Hej, popatrzcie.
Czy ta skała się rusza?
- O nie. - Co?
Teraz to mamy problem.
O co chodzi?
- O rany. - No co?
- Mów! - Co jest?
- Po prostu powiedz! - Gadaj, Milo!
To są mandryle.
- Uciekajmy. Szybko! - Ruchy!
Tam! Kąt rozwarty!
Zwróćcie uwagę na ten kolor na ich pyskach oraz zadkach.
Mandryle to najcięższe z małp.
Są cięższe nawet od pawianów, z którymi ludzie często je mylą.
A teraz w stronę tego rombu!
No dalej. Szybko.
- Do rombu! - Chodźcie.
Nie, Martha!
- Nie tędy! Zły pomost! - Co?
Na ten prostopadły!
Martha!
Nie!
Spencer, za tobą!
Skacz!
Dalej, złapię cię!
Spencer!
O nie!
Tylko nie to.
Odczep się!
No dalej.
Dobra, dawać je tu.
No chodźcie.
Dziadku!
Już wystarczy!
- Przestań! - Tak!
Już ich nie ma!
Chodźmy!
Podaj rękę!
- Że co?! - Zaufaj mi!
Idziemy.
To ostatni. Celujcie w wierzchołek paraboli.
Szlag.
Ja cię...
- Eddie? - Milo!
Eddie!
Gdzie ty idziesz?
Potrzebuję twojej pomocy.
Eddie!
Eddie! Milo!
- Serio? - To na razie.
- W nogi! - W nogi!
Hej, ludziska.
A to kto taki?
- Alex, co ty tu robisz? - Bethany mówiła, że przyda wam się pomoc.
- Gdzie ona jest? - Jest tutaj ze mną.
To znaczy, że...
„Ale numer, co?
Robię za konia.
Nie wierzę, że was znaleźliśmy.
- Cześć wam”. - Tak, to Bethany.
- Co u ciebie? - Hej.
Mamy dla was ciuchy. Pewnie zmarzliście na kość.
A więc ten koń też jest postacią z gry?
Tak.
Zwie się Cyklon.
- Teraz lepiej? - Nie wiem. Jest zwichnięta.
Skąd wzięliście te ubrania?
Kupiłem je, gdy dowiedziałem się, że idziemy na północ.
Można tu kupować?
- Skąd wiedziałeś jak? - Spędziłem tu 20 lat, młody.
Przynajmniej nie mam tego głupiego kapelusza.
Teraz mam durną czapkę.
Robi wrażenie, co?
To prawda.
Wiesz co, Eddie,
wraz z restauracją nie straciłeś wszystkiego.
Nadal masz wiele.
Straciłem przyjaciela.
Tak jak ja.
Przepraszam, Milo.
Ja ciebie też, Eddie.
Powinienem był się odezwać już dawno temu.
Ale fajnie, że wpadłeś na tą kawę.
Co cię do tego skłoniło?
Czemu akurat teraz?
Milo, co jest?
Jesteś chory.
Jak źle jest?
Nie zostało mi zbyt wiele czasu.
Jasna cholera.
Ale i tak jestem szczęściarzem.
Poślubiłem cudowną kobietę.
I wiodłem wspaniałe życie.
Niewielu może to powiedzieć.
Dlatego też chciałem zakopać między nami topór.
A skoro mi się udało...
to cóż...
nie mogę być szczęśliwszy.
Dziadku. Milo.
Chodźcie, musimy iść.
„Forteca”.
To wygląda na ostatni etap.
Dobra. Wspinamy się na górę i próbujemy się zakraść do środka.
I kradniemy klejnot, zanim tam dotrą bracia Kababik.
- I wystawiamy go na słońce? - No to mamy plan.
Że co?
Wybaczcie, ale wasz plan nie trzyma się kupy.
Ostatnio niemal zginęliśmy. Ledwie mogę chodzić.
A jeśli twój dziadek zacznie niepotrzebną bójkę
albo zaatakuje nas miś polarny? Co wtedy zrobię?
Nie będę nikogo bić.
Właśnie, że będziesz! Jesteś kiepskim Bravestone'em.
Jesteś uparty, wkurzony i wciąż wpędzasz nas w kłopoty.
Co ty wygadujesz?
A Milo...
i mówię to z całym szacunkiem,
nie nadaje się na zoologa.
On mówi zbyt wolno. Zginiesz, zanim dojdzie do sedna!
Powtarzam: bez urazy.
Nie ma sprawy.
I już spieszę wyjaśnić.
- Mój kumpel Bernard... - Widzicie?
Ty jesteś zbyt neurotyczny na złodzieja, Bethany jest koniem...
Wiem tylko tyle, że znów tu utknęliśmy,
kończą nam się życia, a mnie strasznie boli kostka!
- O Boże! - Fridge!
Fridge! Wszystko w porządku?
Musicie to zobaczyć.
Wygląda jak tamta woda wokół drzewa.
Gdy nastąpiła...
- zamiana ciał. - Zamiana ciał.
Ja cię kręcę, ale zimno!
Stary! Normalnie zamarzam!
Co jest grane?
Tak!
Tak tęskniłam.
Jejku, cześć wszystkim.
Spencer?
- Hej. - Cześć.
- Dziadek? - Tak, bo co?
Milo?
Żebyś ty widział swojego...
Cholerka.
Nie sądziłem, że kiedyś ucieszę się z bycia mniejszym.
Po raz pierwszy widziałem coś takiego.
Rany, jak dobrze jest znów móc mówić.
Spencer, cześć!
- Hej, Bethany. - Mamy tyle do obgadania.
Mów, jak tam w Nowym Jorku.
Ale to chyba kiepski moment na pogaduchy.
Racja. Może potem.
Czekam.
Lepiej?
Tak.
Znacznie.
Mam włosy!
Pierwszy raz od 40 lat. Muszę powiedzieć to Milo.
- Uważaj, dziadku. - Jasne.
Jak tam kostka?
No wiesz.
Trochę boli, ale nie aż tak, jak mówiłeś.
- Co sugerujesz? - Nic.
Narzekałeś, a wcale nie jest z nią tak źle.
- Hej! Jazda od konia! - Stać!
Milo! Hej!
A która to była kostka?
- Brać go. - Ej.
Zabierajcie te łapy.
Jestem przy tobie, Milo.
Idę tuż za tobą.
Ludzie.
Eddie i Milo.
Dopadli ich.
Wszystko pokryte lodem.
I prowadzi tam tylko jedna ścieżka.
Strzegą jej ludzie. Nie wiem, jak tam dotrzemy.
A, no jasne.
Na szczycie lodowej ściany znajduje się loch.
Pewnie tam trzymają twojego dziadka.
A prawdopodobnie Milo jest w stodole po drugiej stronie.
No dobra. Rozdzielmy się.
Jedna drużyna odbije Milo, a druga dziadka.
Ale jak tam dotrzemy?
Fridge, masz w plecaku sprzęt do wspinaczki po lodzie?
Chodzi o coś takiego?
- Dokładnie. - Widzicie?
I właśnie dlatego ja noszę plecak.
- Dlatego. - I świetnie ci to idzie.
Tak, wiem.
Martha, pójdziesz ze mną?
Oczywiście.
Już zapomniałam, jak to jest.
To straszne.
- Racja. - Hej.
Damy radę. Wspólnie dokonacie wszystkiego.
Wiem o tym najlepiej.
- Racja. - Dobra, chodźcie.
Podajcie dłonie.
Dalej, do boju.
Drużyno, do boju.
Dalej, do boju. Drużyno, do boju.
No dalej.
- Myślałem, że chodzi o coś innego. - Chodźmy już.
No dobra... Dalej, drużyno.
Dobra. Spróbuję tam wejść razem z nimi.
- W tym stroju może się uda. Zostańcie tu. - Co? Nie ma mowy.
Teraz. Zostańcie.
- Alex, nie! - Leć. Powodzenia.
- Chodź. - Jak to: „Chodź”? Bethany.
Bethany!
W prawo.
Wy dwaj. Zatrzymać się.
Kto, my?
Jesteście braćmi Kababik?
- Że niby kim? - Braćmi Kababik.
Tak.
Tak, jesteśmy. To właśnie wy. My.
Jesteśmy braćmi Kadabra... Kebabik.
On to jeden brat,
a ja to ten drugi.
My... mamy inne matki.
Ale... przyszliśmy po tą rzecz, na którą się umawialiśmy.
Bracia Kababik,
w imieniu Jurgena Brutala,
witam was w twierdzy Zhatmire.
Dziękujemy.
Muszę cię o coś spytać.
Okej.
Czemu mnie nie odwiedziłeś, tak jak się umawialiśmy?
Najpierw odwołałeś spotkanie, a potem było Halloween.
I też nie przyjechałeś.
A potem piszesz mi, że musimy sobie zrobić przerwę?
Po prostu... widziałem twoje zdjęcia na Instagramie,
świetnie się na nich bawiłaś i...
poczułem się zagrożony. Jakbym nie był tym, za kogo się miałem.
Albo tym, za kogo ty mnie uważasz. Co byłoby jeszcze gorsze.
Spencer, czy ty sądzisz...
że ja nie jestem przerażona?
Poszłam na studia i nagle po raz pierwszy ludzie mnie lubią.
Ale zawsze sobie myślę, że...
Sama nie wiem...
Że to tylko kwestia czasu, zanim ktoś odkryje, jaka jestem.
Ale wtedy widzę ciebie.
Jedyną osobę, która sprawia, że jest mi dobrze...
z samą sobą.
Gdy czujesz przed czymś obawę,
właśnie wtedy potrzebujesz bliskich.
Witam, panie Walker.
Zdrów jak koń?
Tatusiowe żarty. Wybacz.
Zabierzmy cię stąd.
No dobra.
To zwykły tor przeszkód.
Byłeś w tym dobry.
Dobra, wystarczy tego migdalenia.
Dziadku... wyciągniemy cię stąd.
Uwaga.
- Wynośmy się stąd, co? - Nadal musimy znaleźć klejnot.
Na pewno trzymają go w jakimś skarbcu.
Zazwyczaj tak jest w grach.
Mijałem taki po drodze. Ma stalowe drzwi o grubości metra.
Wejdziemy jedynie przez kratkę w suficie.
Chyba to rozgryzłem.
Trzeba chodzić po...
tych wystających.
Jurgen Brutal już na was czeka.
A więc powiedzcie, który z was to który?
Co masz na myśli?
Który z was jest którym?
Który to Augustus, a który to Tomatoli?
Ja jestem Augustus.
A ja to Tomatołek.
Augustus Kababik.
Najmądrzejszy człowiek w Jumanji.
Tak, to właśnie ja.
- I Tomatoli Kababik. - To jestem ja.
Mężny kastrat.
- Chwileczkę, co? - Powiedziałeś „kastrat”?
Tomatoli Kababiku,
wszyscy znamy opowieść o twojej wielkodusznej ofierze.
O tym, jak poświęciłeś genitalia, by ocalić region przed powodzią.
- Chyba coś pokręciłeś. - No pewnie.
Wszyscy znamy historię o moim braciszku i jego genitaliach.
- Gdziekolwiek nie są. - Gdziekolwiek.
Dobra, cofnijmy się nieco.
- Musimy sobie coś wyjaśnić. - Jest też mega odważny.
Ja jestem najmądrzejszy, a on od zawsze był tym dzielnym.
I bez klejnotów.
- Przestań! Są tu razem ze mną! - Duchem.
Towarzyszą ci duchem.
Zawsze.
Oczywiście.
Prawda, bracie?
Prawda.
Nie mam klejnotów.
Tam jest skrzynia.
No dobra. Twoja kolej, dziadku.
- Moja? - Tak. Jesteś włamywaczem.
Twoja postać, Ming.
Ming?
Owszem. Tak się zwie twój avatar.
W torbie trzymasz wytrychy.
Wytrychy? A niby po co mi one?
Bo Ming jest włamywaczką.
- Nie chcecie się zamienić? - Ty się na tym znasz.
Znam się?
Nie ty. Ming.
Jasne.
Ming.
Tylko nie pytaj, kto to.
Nieźle, co?
Teraz pomyślmy, jak cię stąd zabrać.
Gotów?
To rozumiem.
Witajcie. Poczęstujecie się kawałkiem ciasta?
Nie! Nie!
Nie!
Dziękujemy.
Powoli.
Ciekawe, czy ta wasza Ming tak umie!
Mamy problem.
Dziękuję.
Dzięki.
Bracia Kababik, przed wami Jurgen Brutal.
Nareszcie.
Spotykamy się w tym historycznym dniu.
Tak, wspaniale móc cię poznać.
Wasza Wysokość, czyżbym widział Jastrzębi Klejnot
spoczywający na twej grubej i umięśnionej szyi?
Chyba powinniśmy...
go zabrać.
Dziś zawrzemy niezwyciężony sojusz.
Wasza rodzina do mnie dołączy
i kawałek po kawałku zawładniemy nad całym światem.
A więc pytam was w tym wielkim dniu:
Gdzie ona jest?
- Gdzie jest kto? - O kim mówisz?
O waszej siostrze.
Mam ją poślubić.
Wiesz co? Chyba zaszło nieporozumienie.
Gdzie wasza siostra?
A o której siostrze mowa?
O Debbie czy... Brooke?
A może chodzi o Sierrę?
Gdzie jest wasza siostra?
Szykuje się, została w hotelu.
Robi to, co panny młode w dniu ślubu.
Spędza czas z psiapsiółami, robi sobie fryzurę, jakiś manicure.
Skoro przyszliście bez niej...
to będę musiał obciąć wam głowy.
- O nie! Nie rób tego. - Hej.
- O rany. - Puszczajcie!
- Nie. - Więc zapytam po raz ostatni.
- Robi sobie manicure! - Gdzie wasza siostra?
Tu jestem.
Gwendolyn Hortencia Lewelda Kababik?
Czy to ty?
Tak.
To właśnie ja.
A teraz proszę cię,
mój Brutalu, puść wolno mych braci.
I czy chcesz w dzisiejszym dniu,
w tej godzinie, poślubić Jurgena Brutala z Zhatmire?
No. Taki jest plan.
I czy chcesz wydać na świat jego potomstwo
i w ten sposób przypieczętować ten sojusz?
Tak.
Gwendolyn Kababik...
znana na całym świecie
ze swej urody oraz sprytu.
A teraz będziesz moja.
Czy mogę dotknąć Jastrzębiego Klejnotu?
Oczywiście, moja żono.
Dziękuję.
Bierz go.
Jurgenie Brutalu!
Bracia Kababik utknęli w Goreku.
To są oszuści!
- Oszuści? - Pojmać ich!
Nie. Możemy to wytłumaczyć.
O nie.
Nie powiedziałam ci jednego.
Mam chłopaka.
- Nie zbliżać się. - Do tyłu.
- Cofnąć się. - Ale już!
Do tyłu!
Wynocha stąd! Dostaniecie pochodnią, zdziry.
Normalnie spalę wam twarz.
Spotkam się z nimi w Goreku.
Zabić wszystkich!
Leć za nim!
Odzyskaj klejnot!
Nie przejmuj się nami. No już!
Plecak.
Cofnijcie się! Ja znam geometrię.
Wcale nie żartuję. Nie zbliżać się!
Fridge, wszyscy zginiemy!
Kto zatańczy z panną młodą?
Chcesz się bić?
Następny!
Nunczako.
Ale wypas
Udało nam się.
Idziemy!
- No dalej! - Prędko!
Patrzcie!
- Czy to Spencer? - O rany.
Nie!
Spencer!
Kim ty jesteś?
Jestem doktor Smolder Bravestone.
MOCNE STRONY: UPÓR - GNIEW - DEKAPITACJA SŁABOŚCI: OWOC JUMANJI
Spencer!
- Mówi, żebyś go dosiadł. - Kto, ja?
O nie!
O nie. Milo!
- O Boże. - Co on robi?
Zaczekajcie.
Milo!
Tak jest, Milo!
Lećcie!
Nadchodzimy, Spencer!
„Wystawcie go na słońce”.
Dziadku, klejnot!
Musisz wystawić go na słońce! Uwaga!
Naprzód, Milo!
- Jazda! - No dalej!
Tak jest!
- Wypowiedz nazwę. - Nazwę gry.
Wypowiedz jej nazwę!
Jumanji!
Co oni tam mówią?
Jumanji?
Tak!
Wygraliśmy!
- Udało się! - Hej.
- O tak. - Postaw mnie.
- Puszczaj, do cholery. - Okej.
To tego szukaliście?
Byliście niesamowici.
To zasługa Milo. Ma mnóstwo talentów.
Milo i Eddiego.
A to co znowu?
Brawo, dzielni śmiałkowie.
Ocaliliście Jumanji. Po raz kolejny.
A teraz wezmę ten klejnot, za twoim pozwoleniem, doktorze Bravestone.
Będę chronił go za cenę własnego życia i zwrócę starszyźnie z Ptasiej Prowincji.
Tu wasza przygoda dobiega końca.
Całe Jumanji jest wam wdzięczne. Przykro mi, ale tu się rozstajemy.
Ja się nie smucę. Najwyższa pora stąd spadać.
Że co?
Naprawdę?
- Hej, nie uwierzycie. - Co on powiedział?
- Powiedział, że... - Chce tu zostać.
Mówi, że ktoś musi strzec tego miejsca.
Poza tym ma 75 lat i właśnie nauczył się latać.
Ale nie będzie mógł się stąd wydostać.
On o tym wie.
Och, Milo.
Dopiero co cię odzyskałem.
A teraz stracę cię na dobre.
„Nie stracisz. Zawsze będę przy tobie”.
Bycie twoim wspólnikiem...
to jedna z najlepszych rzeczy, jakie mnie spotkały.
Mówi: „Dziękuję”.
Nie.
To ja dziękuję, Milo.
Tak!
- Trzymaj się, Milo! - Żegnaj!
- Leć! - Do zobaczenia!
Do widzenia, panie Walker!
Oto mój wspólnik.
Każdy powinien mieć takiego przyjaciela jak Milo.
Chodźmy, dziadku.
Wracajmy do domu.
Hej, wszyscy.
Dzięki za ratunek.
Następnym razem tu zostaniesz! Bo już nie mam zamiaru tutaj wracać!
Wszyscy cali?
Tak.
Dziadku, wszystko okej?
Tak, w porządku.
Jasna cholera.
Cios. To ten z kwadratem. Unik.
- Tym dużym na dole? - Nie... tym nad symbolem R.
- Okej. - Inna kombinacja.
- Dobra. - Cios, cios.
- Jasne. - Unik.
I kopniak. Przycisk z kółeczkiem.
Coś ci powiem.
- Starość... - Tak, wiem. To dno.
Starzenie się...
to dar.
Czasem o tym zapominam.
Ale to prawda.
Czego można chcieć więcej?
Hej, chłopaki.
Jak wam minął dzień?
Był naprawdę świetny.
Racja.
Spencer nauczył mnie grać w grę wideo.
Nie ma mowy.
Wszystko okej, dziadku?
Tak.
Mam tu wiele wspomnień.
Eddie.
Czy to naprawdę ty?
Nora.
- Hej. - Cześć.
Cześć wam.
- Hej. - Witaj.
Jak leci?
Jak tam interesy?
Wiesz, jak to jest.
Pół roku temu odszedł kierownik. Przeprowadził się do Filadelfii.
Od tamtej pory panuje tu nieład.
Ciężko znaleźć kogoś, kto się na tym zna.
Cóż...
Tobie nie muszę tego mówić.
Chciałabyś, żebym ci pomógł?
Mówisz poważnie?
To znaczy...
byłabym zaszczycona.
No cóż...
Miło cię widzieć, Eddie.
Wzajemnie.
Ja... pójdę, żeby odnieść to tam,
gdzie właśnie szłam i...
Zaraz wrócę.
Musicie koniecznie wpaść do Nowego Jorku.
Nie mogę się doczekać.
Drużyna, już zawsze.
Już zawsze.
Na zawsze.
Zawsze i na zawsze?
- Trzymajmy się razem. - Tak, jasne.
Jeszcze jedno.
Możemy coś ustalić?
Już nigdy tam nie wracajmy.
- Już to ustaliliśmy. - Racja.
Proszę wybaczyć spóźnienie.
To taki czas w roku. Wszystkim psują się piece.
Żaden problem. Dobrze, że już pan jest.
Piec jest tuż obok.
Czy to jest stara konsola do gier?
A, chyba tak.
Należy do mojego syna.
Uwielbiam gry wideo.
Ale takiej nie widziałem.
Cóż, wygląda na zepsutą.
Może lepiej jej nie dotykać.
Tłumaczenie napisów: Piotr Lipiec